زمینه و هدف: زیست سازگاری یکی از مهمترین ویژگی های هر عامل باندینگ است. از آنجا که عوامل باندینگ عاجی در حفرات دندانی با گسترش زیر لثه ای، در تماس نزدیک با بافتهای لثه ای و مخاطی قرار می گیرند، بنابراین سنجش واکنش بافتی به این مواد امری ضروری است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی آزمایشگاهی اثر سمیت سلولی عامل باندینگ عاجی AdheSE بر سلول های فیبروبلاست لثه انسانی انجام شد.روش بررسی: در ایـن تحقیـق آزمایشگاهی، سمیـت سلولـی ادهزیـو عاجـی AdheSE (باند و پرایمر) (Vivadent, Liechtenstein) به صورت پلیمریزه نشده و پلیمریزه شده، مورد بررسی قرار گرفت. جزء پرایمر به مدت 30 ثانیه، 300 ثانیه و 24 ساعت و جز باند به صورت پلیمریزه نشده به مدت 20 ثانیه، 300 ثانیه و 24 ساعت، و هر دو به صورت پلیمریزه شده به مدت 24 و 48 ساعت در رقت های مختلف در مجاورت سلول های فیبروبلاست لثه انسانی اولیه قرار گرفتند. سمیت سلولی ترکیبات مورد مطالعه بـا آزمایشهای MTT، شمـارش سلولـی و DNA condensation مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت آنالیز آماری داده های حاصله، از آنالیز ANOVA دو طرفه برای داده های تکراری استفاده و p<0.05 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: آزمایش MTT، نشان داد که سمیت AdheSE Bond پلیمریزه نشده، پس از 20 ثانیه مجاورت، تنها در رقت 1-10 اختلاف معنی داری با گروه کنترل داشت (p<0.001) و با افزایش زمان مجاورت به 300 ثانیه و 24 ساعت، بیشترین میزان سمیت به ترتیب در رقت های 3-10 و 4-10 مشاهده گردید. اثر سمیت سلولی پرایمر AdheSE  به صورت پلیمریزه نشده، پس از 30 و 300 ثانیه مجاورت از رقت 2-10، و پس از 24 ساعت مجاورت از رقت 3-10 شروع شد و در رقت 1-10 به حداکثر میزان خود رسید. آزمایش MTT نشان داد که جز باند AdheSE در حالت پلیمریزه شده در 24 ساعت در رقت های 1:2 (p<0.001)، 1:4 و 1:6(p<0.01)، اختلاف معنی داری با گروه کنترل نشان داد، در حالی که در آزمایش شمارش سلولی، این اختلاف تنها در رقت 1:2 معنی دار بود(p<0.001)  . با انجام آزمایش DNA condensation  مشخص شد که آپوپتوز (شکل مشخصی از مرگ سلولی به لحاظ مورفولوژیکی و بیوشیمیایی، که turnover سلولی را تنظیم می کند) در تمامی ترکیبات مورد مطالعه چه به صورت پلیمریزه  نشده و چه به صورت پلیمریزه شده، کمتر از 5% کل مرگ سلولی رخ داده را به خود اختصاص داد.نتیجه گیری: عامل باندینگ عاجی AdheSE در هر دو جز خود دارای اثر سمیت سلولی بر روی سلول های فیبروبلاست لثه انسانی بود. میزان سمیت، با رقت، زمان مجاورت و پلیمریزاسیون ارتباط داشت. ضروری است که اجزاء سمی این ماده شناسایی شده و با موادی با سازگاری نسجی بهتر جایگزین شوند.

بیان مساله: پژوهش های بالینی متعددی موفقیت فیشورسیلانت را در کاهش پوسیدگی شیارها نشان داده اند. با این وجود مهم ترین علت شکست فیشورسیلانت، آلودگی در هنگام درمان است.هدف: هدف از این بررسی، تاثیر استفاده از باندینگ اگزایت و پرومیت- ال- پاپ در کاهش ریز نشت در مینای آلوده به بزاق بود.مواد و روش: در این پژوهش تجربی، چهل دندان پرمولار به چهار گروه بخش شدند. گروه 1: دندان ها پس از اچ بی آلودگی بزاقی، فیشورسیلانت گردیدند. گروه های 2 و 3: دندان ها پس از اسید اچ، ده ثانیه به بزاق آلوده و خشک شدند. سپس، به ترتیب در گروه دو، از عامل اگزایت و در گروه سه، از پرومیت- ال- پاپ به عنوان لایه حد واسط پیش از فیشورسیلانت استفاده گردید. گروه 4: نمونه ها پس از اچ و آلودگی به بزاق، بی هیچ عامل باندینگ مهر و موم شدند. پس از مراحل آماده سازی و برش بوکولینگوالی، دندان ها به وسیله استریومیکروسکوپ بررسی گردیدند. برای واکاوی داده ها از آزمون های غیرمعیاری کروسکال- والیس (Kruskal-Wallis) و مان ویتنی (Mann-Whitney) استفاده شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد، که میزان ریزنشت در گروه فیشورسیلانت آلوده به بزاق بی باندینگ، با گروه فیشورسیلانت بی آلودگی تفاوت معنادای دارد (p<0.05)، در حالی که تفاوت معناداری میان میزان ریزنشت در گروه های اکزایت و پرومیت- ال- پاپ، با گروه فیشورسیلانت بدون آلودگی وجود ندارد.نتیجه گیری: آلوده شدن میان به بزاق پس از اسید اچ، به گونه ای معنادار به افزایش ریزنشت منجر می شود. بنابراین، استفاده از عوامل باندینگ اگزایت و پرومیت- ال- پاپ در چنین مواردی باعث کاهش میکرولیکیج در حد فیشورسیلانت غیر آلوده می گردد.

عامل های پیوند ی یکی از مهم ترین افزودنی های مورد نیاز در تولید پیشرانه های جامد مرکب می باشد. این ترکیب ها باعث افزایش چسبندگی میان رزین پلیمری و اکسید کننده و بهبود ویژگی های مکانیکی-فیزیکی و افزایش در بارگذاری جامد (فیلرپذیری) پیشرانه ها می شوند. در این مطالعه، نخست حد واسط 2-متیل آزیریدین از ترکیب 1-آمینو 2-پروپانول با ارایه روشی نوین و با راندمان 51% سنتز شد. حد واسط ایزوفتالوئیل کلرید نیز از کلره کردن ایزوفتالئیک اسید با تیونیل کلرید (SOCl2)در محیط بازی تهیه شد. سپس از واکنش 2-متیل آزیریدین و ایزوفتالوئیل کلرید در محیط بازی، ترکیب 1، 1-ایزوفتالوئیل بیس (2-متیل آزیریدین)، HX-752، با راندمان 93% سنتز شد. 5 ترکیب دیگر از عامل های پیوندی، همانند HX-752 و MAPO نیز (با استفاده از پای پریدین و دی اتیل آمین به جای ترکیب 2-متیل آزیریدین) با راندمان های مناسب به عنوان عامل پیوندی ایمیدی سنتز شدند. ساختار حد واسط ها و فراورده های سنتزی با طیف بینی 1H-NMR، 13C-NMR و FT-IR و انجام آزمایش های فیزیکی مانند تعیین دمای ذوب و. . . مورد تأیید قرار گرفت.

هدف تحقیق: بررسی میزان استحکام برشی بین عاج دندان گاو و ماده  Max II® Core و مقایسه آن با ماده Para Core®.مواد و روشها: تعداد 60 دندان سالم سانترال دایمی گاو انتخاب شد و سپس نمونه ها به چهار گروه پانزده عددی تقسیم شدند. استوانه هایی به قطر 3 میلی متر و ارتفاع 5 میلی متر از ®Core Max II با سه روش به عاج دندان گاو متصل شده و سپس با ماده Para Core® مقایسه شدند. گروهها تحت 500 سیکل ترموسایکلینگ بین دمای 5 و 55 درجه سانتی گراد قرار گرفته و برای به دست آوردن استحکام اتصال برشی دندان ها درون دستگاه ®Instron قرار گرفته و نتایج ثبت گردید.یافته ها:گروه اول: نیروی برشی معادل صفر مگاپاسکال: ®Core Max IIگروه دوم: نیروی برشی معادل 1.27 مگاپاسکال: ®Etching + Core Max IIگروه سوم: نیروی برشی معادل 10.12 مگاپاسکال: ®Etching + Bonding + Core Max IIگروه چهارم: نیروی برشی معادل 5.95 مگاپاسکال: ®Etching + Bonding + para Core Max IIیافته فرعی: میانگین ضخامت های مینا در سطح باکال در قسمت های اینسایزال معادل 1.051 میلی متر، 3/1 میانی معادل 1.208 و 3/1  ژنژیوالی معادل 0.843 میلی متر و در سطح لینگوال در قسمت 3/1 ژنژیوالی معادل 0.843 میلی متر است.نتیجه گیری:1. ماده Core Max II® با توجه به آزمایش های انجام شده به تنهایی قدرت چسبندگی به عاج دندان گاو را ندارد و عمل اچینگ باعث استحکام بیش تر اتصال برشی این ماده به عاج دندان ها می شود.2. ماده Core Max II® توسط عمل اچینگ و باندینگ می تواند به عاج چسبندگی پیدا کرده و استحکامی معادل 10.12 مگاپاسکال را ایجاد کند که قدرت اتصال این گروه نسبت به سایر گروه ها به طور معناداری بیش تر است.3. استحکام برشی Core Max II® پس از عمل اچینگ و باندینگ به طور معناداری از ماده ®para Core بیش تر است.نتیجه گیری: از میانگین ضخامت هایی که در مینای سطح باکال و لینگوال به دست آمد می توان گفت که میانگین ضخامت مینای سطح باکال به خصوص در قسمت 3/1 میانی (1.208 میلی متر) بیش تر از سطح لینگوال است لذا جهت تحقیقات دندان پزشکی برای دسترسی به عاج دندان گاو بهتر است از سطح باکال این دندان ها استفاده شود تا برای رسیدن به عاج، اطمینان در جهت جلوگیری از اکسپوز پالپ دندان باشد.